Short Time sa Sogo

(Ang sumusunod na artikulo ay rated PG-13.)

May mga establisimyento sa Pilipinas na hindi maganda at medyo makulimlim ang kanilang reputasyon. Makatarungan man o hindi, ay atin silang tinatagurian na hindi dapat puntahan ng mga taong may dangal. Kasama dito ang mga sauna, massage parlor, at motel. Ating iniisip na may mga nangyayaring “kababalaghan” sa mga establisimyentong ito.

Pero kung tutuusin ay mararangal naman ang mga ito. Dito sa Amerika, ay walang malisyang iniisip kung ikaw ay pupunta sa sauna o sa massage parlor. Sa Pilipinas lang kaya may mga extracurricular at happy ending na mga pangyayaring nagaganap sa mga lugar na ito?

Ang motel naman ay galing sa katagang “motorist hotel.” Ibig sabihin ito ay para sa mga manlalakbay. Muli, sa ibang bansa tulad ng Amerika, walang konotasyong masama kung ikaw ay matutulog sa motel. Ngunit sa ating bansa, ito ay kilala para sa “short time” lang. Tinatawag din natin itong “biglang-liko” sabay “biglang-yuko.” Dahil ba para sa mga naglalaro ng apoy lang ang lugar na ito, at tagpuan lang ba ito ng mga bawal na pag-ibig?

Lahat ba ng tao na pumupunta sa sauna, o massage parlor, o sa motel, ay may kabulastugang ginagawa?

Ako’y magkukumpisal: ako ay nag-short time sa Sogo. Oo, ‘yung kinikilalang “lover’s hotel” na hindi mo dapat puntahan, kaya No Go.

Pero bago ninyo ako husgahan, ay inyo munang pakinggan ang aking kuwento.

Mahigit dalawang taon na ang nakalipas nang ako’y biglaang umuwi ng Pilipinas, dahil malubha ang kalagayan ng aking ina. Siya ay naratay sa ospital ng UERM sa may Aurora Boulevard. Doon namin napag-alaman na kumalat na ang kanser sa kanyang boong katawan. Iyon na ring uwi kong iyon ang huli naming pagkikita ng aking ina.

Pangatlong araw matapos kong lumapag sa Pilipinas, at matapos kong lumagi sa UERM para bantayan ang aking nanay, ay sumaglit ako sa SM City Santa Mesa na katabi lang ng ospital, para mananghalian. Solo flight lang akong lumabas. Matapos kong kumain, ay bigla akong inatake ng napakatinding antok. Wala naman sigurong pampatulog ‘yung Jollibee na kinain ko. Marahil na rin sa aking pagod sa paglalakbay, pagod at puyat sa pag-aasikaso sa aking nanay, at grabeng jet-lag, ay hindi ko nakayanang labanan ang sobrang antok.

Aking inisip na kung babalik ako sa UERM, ay wala akong tutulugan doon. Kung ako’y maglalakbay patungo sa tirahan ng aking kapatid sa Quezon City kahit pa malapit lamang ito, ay baka hindi ako umabot at ako’y makatulog sa daan. At kahit pa sabi ng aking tita na malugod akong inaanyayahan na tumambay sa kanila sa may Pasig, ay lalong hindi ako aabot doon, at baka sa LRT pa lang ay mawalan na ako ng malay, dahil nahihilo na ako sa sobrang antok. Kung puwede nga lang humilata sa mga binibentang mattresses doon sa mall ay ginawa ko na.

Dito ko nakita ang Hotel Sogo na kadikit lang ng SM City Santa Mesa. Alam ko ring maraming mga motel (biglang-liko?) na malapit sa Santa Mesa, pero hindi ko na kailangan pang lumayo, dahil kaharap ko na mismo ang Sogo.

Hindi ko inalintana kung ano man ang persepsyon ng mga Pinoy sa lugar na ito at kung ano pa man ang sasabihin ng iba. Unang-una, wala naman akong tinatago. Isa pa, wala rin namang nakakakilala sa akin doon. Kaya’t binaybay ko na ang daan patungong Sogo.

Sa aking pagpasok at paglapit sa front desk, ay tinanong ako ng receptionist kung anong klaseng kwarto ang gusto ko, at kung gaano katagal ako lalagi doon. Dahil ang nais ko lang ay matulog ng ilang oras, kaya’t short time lang ang aking pinili, at basta ba may kama sa kuwarto ay sapat na sa akin. Hindi ko kailangan ng jacuzzi, o complimentary champagne, o ng disco ball, o ano pa mang romantic amenities.

Hindi ako tinanong ng receptionist kung may kasama ba ako. Siguro alam na nilang maraming nagche-check-in sa hotel ang hindi magkasabay kunwari sa pagdating, para hindi mahalata kung mayroon man silang tinatago. Siguro mayroon din silang “no questions asked” na policy para sa privacy ng kanilang mga customers.

Ako’y pumanhik sa silid na ibinigay sa akin. Maliit lamang ito, at kasya lang ang isang kama. Mala-bartolina ito dahil wala itong bintana. Mayroon naman itong gumaganang aircon at mayroon din itong TV, pero hindi ko na tinangkang buksan ang TV dahil wala naman akong balak manood. May maliit na banyo rin itong kasama na may shower. Malinis din naman ang silid, at tulad ng slogan nila, “so clean, so good.” (Wala po akong komisyon galing sa Sogo.)

Sa aking pagbulagta sa kama, ay tinakasan na ako ng aking ulirat. Nahulog na ako sa napakahimbing na pagtulog, at wala na akong namalayan pa sa aking kapaligiran. Para akong na-knock-out ni Pacquiao. Kung may mga kakaibang kaluskos, indayog, ungol, hikbi, sigaw o ano pa mang mga kababalaghan sa mga katabing kuwarto ay wala na akong alam.

Matapos ang tatlo o apat na oras ng malalim na pagtulog ay ako’y muling nagkamalay. Namalikmata ako sa aking pag-gising. Mga ilang sandali rin ang lumipas bago ako natauhan kung saang lugar ako naroroon.

Naninimbang akong lumakad na parang lasing patungo sa banyo. Matapos ang malamig na shower ay tuluyan na akong nagising.

Aking kinulekta ang aking gamit, at nanaog na sa lobby ng hotel. Aking sinauli ang susi ng kuwarto sa receptionist. Maaring nagtatanong ang tingin nito kung sino at nasaan ang aking kasama, o kalaguyo, o kulasisi. Wala akong imik na lumabas ng hotel, at hinayaan ko na lang ang mga matang nakamasid na humabi ng mga kwentong mula sa kanilang malikot na pag-iisip.

So long, farewell, and so I go, Sogo.

sm-centerpoint-sta-mesa

SM City Sta. Mesa and Hotel Sogo (next building)

(*photo from the web)

 

How to Get to the Mall

When we had our guests from New York City recently, they were impressed that even though we live in a “country setting” (with cornfields, cattle and horses around us), yet we are not very far from modern shopping malls and stores. Conveniently located near us is the sprawling 2 million square foot shopping mall, the Jordan Creek Town Center, and the surrounding shops and business institutions that sprouted around it. It is hard to believe, that when we moved to Iowa less than 8 years ago, this current area of premier shopping malls, stores, dining and entertainment complex was all acres upon acres of cornfields.

Jordan Creek Town Center

In a way it is good, as we have all the modern conveniences of city-like living with even upscale stores and restaurants. On the other end, it is sad that we are rapidly losing our prairies and farmlands to shopping malls, stores and business buildings. Is this progress? Or regress?

I wish though that my immediate vicinity, and my front porch view of  farm fields, would be preserved for many years (hopefully my lifetime) to come. Anyway, it takes me only several minutes to drive from my house to the shopping complex, that is if I use the main thoroughfare and interstate highway. However, if I use the back roads and shortcuts, then I can even cut my travel time in half, as it is only about 6 miles (9-10 km) away.

Here’s the comparison of my shopping experience through the years and through the different places where I lived:

Let us say I want to buy a trendy shirt from a deluxe shopping mall. How much time would that take me to get there?

If I am still living in our home in Sampaloc, Manila, I could go to SM City in North EDSA (a comparable distance of 9-10 km). I need to ride a tricycle to Sta. Mesa, then catch a jeepney to Cubao, and then ride a bus or jeepney plying EDSA, to SM City. The time it would take me depends on the following: how fast I can walk to the jeepney/bus stop, the availability of tricycle, jeepney or bus, how many passengers would hop in or alight from the public vehicles, how heavy and convoluted the traffic is, how many traffic lights will be on red, how many policemen are hiding behind the light posts, and whether the policemen have their lunch already and their need to make “kotong” on the poor drivers. I would say I am lucky if I get to the mall in an hour or so.

You may argue that it would be faster if I use LRT and MRT (city rail transit system) to get to SM City. However, MRT was still not operational when I first left the Philippines, so I could not vouch for this through my own experience.

If I am still living in New York City, and I am in my apartment in Elmhurst, Queens, I could go to Macy’s Department Store at 34th Street and 7th Avenue (Fashion Avenue) in midtown Manhattan (also a comparable distance of 9-10 km). I need to walk to Roosevelt Avenue and to the subway station.  I would catch the Number 7 train, downtown bound, then transfer train at 42nd avenue to the Number 1,2,3 subway line, and get off at 34th Street. The time it would take me depends on the following: how fast I can walk, as well climb up and down the stairs of the subway station and between subway lines, how frequent the intervals of the passing trains, how much passengers that I have to compete with for an available space to hop inside the train, and how many commuters, panhandlers and homeless people who could block my way as I navigate the complicated subway system. I am lucky if I can get there in 30 to 45 minutes.

Would driving by car from Queens to Manhattan be faster? Don’t count on it. You would spend 30 minutes just searching for a parking space!

Now that I am here in my home in Iowa, I would go to Jordan Creek Mall in West Des Moines (a distance of 9.6 km to be exact). The only way to go is to drive, though riding a bike is an option. How much time would it take me depends on the following: how fast I can drive…….in the dirt road. And usually, it takes me 8 minutes.

There’s one downside though – my car gets dirty and it looks like I used it to plow through the cornfields. It gets more obvious when I parked it beside spotless and shiny cars in front of the mall. But who cares? At least the shirt I bought is clean.