Smells Like Philippines

“Dad, you smell like the Philippines.” That was what my son told me the other morning.

It was the weekend and I did not have to go to work, so I was preparing breakfast. But I was  cooking omelet and not a typical Filipino dish, like the tapsilog, so I know that’s not it.

What is the “smell of the Philippines” anyway?

Most of us would associate the smell of the Philippines with the typical Filipino dishes. Like the adobo, or the kare-kare, or the tinola, or the lechon. Not to forget the more “smelly” foods that we Pinoys are known for, like the tuyo, the danggit, the pusit, and the bagoong.

Some of us would definitely remember the Philippines with the sweet scent of sampaguita, or the ilang-ilang, or the calachuchi, or the dama de noche. Or some would like the more exotic fragrance of the durian. That is for certain a pungent scent for not the faint of heart, or more accurately, for not the faint of “sikmura.”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Durian

For expats and oversea workers out there, maybe it is the distinctive smell of the palengke (wet market) of the Philippines that you miss. The mixture of odors of fish, fruits, stale water, pig’s blood, and mud. Or maybe it is the smell of Philippine traffic with the smog, the diesel fumes, cigarette smoke and body odor that you miss.

Since I now live in Iowa, a land lot in the midwest of America, where the nearest ocean is about a thousand miles away, I miss the smell of the ocean. Definitely I associate the salty air smell with somewhat fishy accent with my days in the Philippines and its gorgeous beaches.

By the way, do you ever wonder what gives the ocean its distinctive briny smell? Scientists said it is not mainly the salt nor the fish. It is mostly from the phytoplanktons. The what now? Phytoplanktons are marine microscopic organisms. When they die they release dimethyl sulfide or DMS, the chemical that is responsible for that specific ocean scent.

There’s also memories of certain scents that I associate particularly from the Philippines. Like the barber shops, with the whiff of rubbing alcohol, pomade, and Johnson baby powder. The hair salon that I go to here in the US, does not have that certain nostalgic smell that I used to know.

But there are also the smell of the Philippines, that maybe we are not proud of. Like the stench of the clogged canal and esteros, or the sad fate and smell of our slums and squatters, or the reeking pile of the uncollected garbage, and the stinky street corners and walls, even with “Bawal umihi dito!” written all over them.

Back to my son’s comment, I tried to figure out why he said I smell like the Philippines. Do I smell like tuyo? Or the wet market? Or the stinky walls of Manila? But I knew I just took a shower, and just put on clean clothes.

Then when I sniffed my shirt, it dawned on me that the shirt I was wearing was a shirt I have not worn since I came back from the Philippines a few months ago. So it was last washed in Manila, with the undeniable scent of hang-dried in the sun and Philippine laundry soap. It certainly smells like Philippines!

For expats like me, even the laundry, can remind us and make us long for home.

(*photo from the web)

Pagmumuni-muni sa Himpapawid

Nakatanaw ako sa bintana, habang tumatahak kami sa mga malabulak na alapaap. Isip ko ay lumilipad patungo sa isang lugar na matagal-tagal ko na ring nais balikan. Ako ay hinehele ng mga kantang sariling atin na aking pinakikinggan habang ako’y naglalakbay.

Tulad ng isang ibon, tao ri’y lumilipad.

Pangarap ang tanging nais, na marating at matupad.  (Tao, originally by Sampaguita)

Parang kailan lamang ay palaboy-laboy ako sa mga kalsada ng Maynila. Parang kahapon lamang ay kasa-kasama ko ang aking mga barkadang kinalakihan. Parang kailan lang ay mag-kakakuntsaba kami sa aming mga batang kalokohan.

Ngunit nang kami ay magkagulang na, kailangan nang salubungin ang mga hamon sa buhay. Namulat sa mundong malupit ang atas, at mabangis ang kumpetisyon. May mga panibagong mga resposibilidad na sa amin ay ipinabalikat. Kailangan itong tuwangin at harapin.

Dapat ka bang mangibang bayan?

Dito ba’y walang kang mapaglagyan?

Bakit pa iiwanan ang lupang tinubuan, dito ka natuto ng iyong mga kalokohan.

Baka akala mo’y ganun lamang ang mabuhay sa ibang bayan.  (Pinay, originally by Florante)

Matagal-tagal ko ring pinagtuos-tuos ang mga katagang iyan ni Florante. Ngunit dahil na rin sa mahigpit na pangangailangan, at sa mga pangarap na nais habulin, ay napagdesisyunang makipagsapalaran sa ibang bayan.

Magkahalong saya at lungkot ang aking nadama sa aking pag-alis. Saya, dahil mararating ko ang kabilang ibayo ng dalampasigan ng mundo. Ngunit lungkot, dahil kailangang iwan ang mga pamilya’t kaibigan at ang lupa kong kinamulatan.

Ngunit ika’y maalala, sa mga kwento mong madrama.

At hindi malilimutan ang iyong mga kalokohan.

At ika’y pag-uusapan at pagtatawanan.

Ngunit mangungulila, sa iyong paglisan.  (Ang Buhay Nga Naman, Noel Cabangon)

Lumipas ang mga maraming taon ng paninirahan sa ibang bansa. Subalit kahit sa pagdaan ng mahabang panahon, lagi pa ring sumasamagi sa aking isipan ang lupang aking sinilangan. At sa pagkakataong katulad nito, ay hindi pa rin maiiwasan ang lungkot at kurot sa aking puso na maalala ang mga iniwang mga kamag-anak, kabarkada at bayan.

Kamusta na kaya ang aking sambayanan? Saan na kaya ang aking mga katoto’t mga kaibigan? Tutuong pinakupas na ng panahon ang aming pagbubuklod. Kupas na rin ang aming mga kwento at alaala. Nalimutan na rin kaya ng kahapon ang lahat ng aming mga pinagdaanan at pinagsamahan? Huwag naman sana.

Lumilipas ang panahon, kabiyak ng ating gunita.

Mga puno’t halaman, bakit kailangan lumisan?

Panapanahon ang pagkakataon, maibabalik ba ang kahapon. (Kanlungan, Noel Cabangon)

Kailan ko kaya makikita muli ang aking mga iniwang mahal sa buhay? Kailan ko kaya muli makakasama at muling makipagtawanan sa aking mga kaibigan? Kailan ko kaya muli masisilayan ang lupang Pilipinas? Kailan kaya ako magbabalik sa ating bansa?

Heto na ako. Nasa himpapawid. Lumilipad, lulan ng eroplano. Bumibyahe pabalik sa aming tahanan.

Huwag sanang hadlangan, ang aking nilalandas,

Sapagkat ako’y sabik sa aking sinilangan.

Bayan ko, nahan ka, ako ngayon’y nag-iisa,

Nais kong magbalik sa iyo, bayan ko.  (Pagbabalik, originally by Asin)

Sandaling oras na lamang ay matatapos na ang aking paglalakbay. Ilang oras na lang ay lalapag na ang aming eroplano. Sandali na lamang at muling tutungtong ang aking mga paa sa lupa. Tatapak na kaya akong muli sa aking lupang tinubuan?

O hindi! Hindi pa rin pala! Sapagkat tahanan pala sa Iowa ang destinasyon ng eroplanong aking sinasakyan.

Sana naman, sa susunod kong paglipad, Pilipinas na ang aking lalapagan.

*****

(*thoughts from 30,000 feet during our flight from Boston to Des Moines)

(**all songs are quoted from Noel Cabangon’s album, Biyahe)