Kurot, Pingot, at Tsinelas

Kung ikaw ay nakaranas na makurot, mapingot, at ma-tsinelas noong bata ka, ay sigurado akong alam mo na kung ano ang tatalakayin ng sulating ito. Hindi ko ikinakaila, ngunit hindi ko rin naman ipinagyayabang na naranasan ko ang kurot, pingot, at tsinelas. Siguro nga ay makulit talaga ako noong bata.

Iba’t iba ang pamamaraan ng pagpapalaki at pagdidisiplina ng mga bata. Mayroong mga naniniwala sa palo. Sabi nga ng isang salawikain, “spare the rod, and spoil the child.” Sangayon din sa banal an kasulatan: Siyang naguurong ng kaniyang pamalo ay napopoot sa kaniyang anak: nguni’t siyang umiibig ay nagpaparusang maminsan-minsan (Prov. 13:24).

Mayroon din namang hindi sangayon na paluin ang mga bata. Sa katunayan ay may malaking debate ngayon kung dapat ba o hindi dapat paluin ang bata. Maraming mga pag-aaral at pagsasaliksik sa ngayon ang nagsasabing hindi raw epektibo ang pamamalo sa bata, at marahil ito lamang ay nakakasama sa kanilang pag-unlad.

Kamakailan lamang ay may panukalang batas sa Pilipinas na isinampa at pumasa sa Kamara, ang House Bill 4907, o ang tinaguriang ‘Positive Discipine Act’. Ito ay nagbabawal sa mga marahas na pamamaraan ng pagdidisiplina sa mga bata, kasama na rito ang pamamalo sa tahanan man o eskwelahan. Sa aking pagkakaalam ay hindi pa ito pumapasa ng Senado.

Dito sa Amerika, ay may karapatan pa rin naman ang mga magulang na paluin ang kanilang mga anak. Ngunit may mga limitasyon na iba’t iba sa bawat Estado. Maraming mga magulang dito ang nagdadalawang isip na paluin ang kanilang mga anak dahil maari silang isumbong sa pulisya at sampahan ng pang-aabuso.

Totoo naman talaga na ang pagpalo bilang pagdidisiplina at pagpalo bilang pag-aabuso sa mga bata ay makitid na linya lamang ang pagitan. Marami akong mga naririnig sa balita na may mga batang sadya namang naabuso at sinaktan sa ngalan ng “disiplina.” Ngunit akin pa ring pinapaniwalaan na walang magulang na nasa tamang pag-iisip ang gustong saktan o bugbugin ang kanilang sariling anak.

spanking-child

Balik tayo sa aking mga naranasan noong ako’y bata pa.

Ang kurot at pingot ay kalimitan mga “spur of the moment” na parusa na aking napala. Pero paminsan -minsan ay winawarningan naman ako ng aking nanay – “Pag-hindi ka umayos ay kurot ang aabutin mo.” Malimit ang kurot ay sa tagiliran o sa singit. Ang pingot, sa aking pagkakaalam ay sa tenga lang. Pinipingot din ba ang ilong? Kung ganoon, sana naging matangos na ako ngayon.

Ang palo naman ay kadalasan planado na sentensiya. Pinapahupa muna ng aking nanay at tatay ang kanilang galit, bago kami padapain at paluin. Karaniwan sang-ayon sa bigat ng kasalanan kung gaano karami ang hampas. Sa puwet o sa hita madalas ang palo. Maari rin naman sa kamay.

Tsinelas ang madalas na pamalo ng mga magulang. Ang gamit ng nanay ko ay pambahay na tsinelas, kaya medyo malambot lang ang hagupit. Kahit pa ba mumurahing tsinelas, o deklaseng  yari sa Marikina, o imported pa na tsinelas, ay wala sigurong tunay na pagkakaiba. Buti na lang at hindi nagsusuot ng bakya ang aking nanay! Masakit kayang mapalo ng bakya?

Kung tatay naman ang mamamalo, ay maaaring sinturon ang gagamitin. Malimit ay leather belt, gaya ng balat ng kalabaw o baka, kaya medyo mataginting ang sakit. Natikman ko rin na masinturon ng aking tatay. Hindi ko na matandaan ang aking kasalanan, pero alam ko lagi kong pinapaiyak ang aking nakababatang kapatid noon, kaya siguro ako nasinturon. Mapalad ka kung hindi nagsusuot ng sinturon ang tatay mo. Pero kung walang sinturon, ay baka naman dos por dos ang ipanghambalos. Lalong mas masakit yata iyon.

Hindi lamang sa bahay, ngunit kahit sa paaralan, ay may mga guro na namamalo bilang pagdidisiplina sa kanilang estudyante. Hindi naman ako napalo noong ako’y nasa paaralan  na, dahil medyo matino na ako noon. Pero napagalitan at naparusahan lang ako ng kaunti nang makipag-away ako noong Grade 2. Nakipagsapakan ako dahil lang sa jolens!

May naging titser din kami na madalas mamalo. Kahoy na ruler ang gamit nitong pamalo. Isang araw, isang makulit kong kaklase ang naglagay ng cardboard sa loob ng kanyang shorts, dahil alam niyang papaluin siya. Lumagutok ang cardboard ng paluin na siya! Lalong nagalit ang aming guro, at sa hita na lang siya hinagupit at naparami pa yata ang palong inabot niya.

Noong Grade 4 naman kami, ang titser namin ay isang matandang dalaga na talaga namang “old school.” Mayroon pa nga siyang maliit na sandbox sa sulok ng aming classroom, na butil ng munggo ang laman. Dito pinapaluhod niya ang mga estudyanteng pasaway. Sa aking pagkakatanda, ay isa lang naman na kaeswela ko ang pinaluhod sa munggo. Kung si Sharon Cuneta ay may pelikula na “Bukas, Luluhod ang mga Tala,” ang aking kaeswela ay starring sa “Bukas, Luluhod ang mga Munggo.”

May mga narinig din akong mga guro na nambabatok. Pero wala naman akong guro na gumagawa nito. Kasi sabi nila nakakabobo raw kapag binabatukan ka, dahil maaring maalog ang utak. Iyon ang sabi-sabi noong bata pa ako. Alam na kaya nila noon ang tungkol sa concussion protocol?

Bilang isang magulang ay namalo rin naman kaming mag-asawa sa aming mga anak. Ngunit napakadalang lang nito at parang tapik lamang, dahil nadadaan naman ang pagdidisiplina sa ibang pamamaraan. Katunayan, mas namamalo ang aking misis kaysa sa akin. Gamit namin ay maliit na tangkay ng halaman (twig). Malambot ito, at tama lang na umigting sa balat kapag pinalo.

Noong maliit pa ang aming mga anak, minsan ay nawala at hindi namin makita kung saan napunta ang aming “pamalo.” Nakita namin ito ilang araw ang lumipas na nakasuksok sa si likod ng pantry. Isang beses din ay nakita namin ang “pamalo” na bali-bali at nasa basurahan. Umamin din naman ‘yung aming bunso na siya ang may kagagawan noon. Katwiran niya, para hindi raw siya mapalo. Matalinong bata!

Para sa akin hindi mahalaga kung ano man ang gamit mong pamalo: maging kamay, tsinelas, sinturon, o tangkay ng puno. Ang mahalaga ay ang kasamang pagmamahal na kaakibat ng iyong pagdidisiplina sa kanila. Sa mga magulang na tulad ko, namamalo man kayo o hindi, ang mas importante pa rin ay ang mapagmahal na relasyon ninyo sa inyong mga anak.

Oo nga’t natsinelas ako ng aking nanay, at nasinturon ng aking tatay. Ngunit hindi ko na matandaan ang sakit ng mga iyon. Dahil ang akin lamang natatandaan ay ang kanilang pagmamalasakit at pagmamahal sa akin at sa aming magkakapatid.

Kung hindi nila ako dinisiplina noon, anong landas kaya ang aking tinahak? At saan kaya ako pupulutin ngayon?

Pinapasalatan ko pa rin ang mga kurot, pingot, at tsinelas.

 

 

3 thoughts on “Kurot, Pingot, at Tsinelas

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s