Pasko, Paksiw, Pakso

Parang mga bata, sabik na sabik kaming sumapit ang Pasko sa taong ito. Kulang na lang ay hilahin namin ang mga araw para maging Pasko na. Hindi dahil sa mahaba ang listahan namin para kay Santa Claus. Nanabik lang kami dahil magiging iba ang pagdaraos namin nito.

Binalak namin kasi na mag-Pasko sa isang lugar na hindi pa namin nararating. Matagal-tagal din naming inasam-asam na mabisita ang lungsod na iyon. Maraming oras din ang aming ginugol sa pagsasaliksik, pagpaplano at paghahanda sa aming gagawing paglalakbay. At maraming pawis at ipon ang ipinuhunan sa biyaheng ito.

Pero alam n’yo ba na mas maraming pawis at mas malaking ipon ang kailangan kung kami ay magbabalik bayan, lalo na kung sa panahon ng Pasko?

Aming pinapanaginipan na sa umaga ng Pasko, kami ay mag-aalmusal ng kakaibang tinapay, at hihigop ng mainit na tsokolate, habang nakatanaw sa mataas na toreng bakal na napapalamutian ng mga ilaw.

Sabi nila maganda raw ang Pasko sa lugar na iyon. Sabi nila wala raw kahalintulad ang Pasko sa siyudad na iyon. Kung ang Pasko ay kung saan ang boong paligid ay ginagayakan ng mga kumukurap-kurap at makukulay na ilaw, hindi ba magandang magdiwang ng Pasko sa Lungsod ng mga Ilaw?

Ngunit sa hindi inaasahang mga pangyayari, sumabog ang kaguluhan sa lugar na iyon. Kumalat ang mga demonstrasyon. Naglipana ang mga nagproprotesta na nakasuot ng dilaw. Akala ko sa bansang tinubuan ko lamang ang mga “dilaw.” Naging marahas at madugo pa ang mga naging salpukan ng mga demonstrador at mga pulis. Sa tutuusin, kung ating babalik-aralin ang kasaysayan ng mundo, sila ang nagpatanyag sa salitang “rebolusyon.”

Kaya hindi man namin gusto, ay wala kaming magawa kung hindi mapilitang kanselahin sa huling minuto ang aming paglalakabay. Ayaw naman naming malagay sa binggit ng alanganin, o maipit sa mga nagbabanggaang pwersa.

Oo nga’t may mga nabayaran na kaming hindi na namin mabawing buo. Mayroong halaga rin ang nawala na parang bula. Sisingilin na lang namin ito sa karanasan at aral ng buhay. Nakakapanghinayang din ang mga oras at pagod na ginugol namin sa paghahanda sa biyaheng ito. Hindi maiiwasan na kami ay makaramadam ng kalungkutan dahil napurnada ang aming pangarap. Mga ilang buwan ding kaming naghintay at nasabik, mauuwi lang pala sa wala. Ang aming Pasko, naging Pakso!

Pero matapos kaming mahimasmasan sa aming kabiguan, ay natanggap din naman namin ang naging kapalaran. Hindi kami galit sa mga tao sa lugar na iyon. Kung sa amin ay maliit na pagkabigo ang hindi matuloy ang aming pangarap na bakasyon, para sa kanila, ang kanilang kabuhayan at karapatang mabuhay ang ipinagtatanggol nila. Amin silang sinusuportan sa kanilang laban.

Kaya amin nalang ipagdiriwang ang Pasko dito sa Iowa. Magiging maliit na pagdiriwang na lamang ito. Mag-papaksiw na lang siguro kami sa Pasko.

Ngunit wala kaming dahilan para magmukmok at magreklamo. Dahil sa buong mundo ngayon, saan ka man dumako, sa kabila ng mga kasiyahan at selebrasyon ng panahong ito, ay mayroong mga tao at kanilang pamilya na marahil hindi nakakaramdam ng Pasko. Marahil sila ay dumaranas ng kahirapan ng buhay. Marahil sila ay naghihikahos. O kaya nama’y sila ay nakaratay sa banig ng karamdaman. Marahil sila ay nangungulila. O kaya’y nasakuna ng digmaan. Ano kaya ang Pasko para sa kanila?

Pero alam naman nating lahat na ang Pasko ay hindi tungkol sa pagliliwaliw, o paglilibang, o handaan, at inuman. Ito ay tungkol sa pagdating ng ating Tagapagligtas. At ito ay sapat na upang tayo’y magpasalamat.

Noong panahon ni Hesukristo, matagal na hinihintay ang ipinangakong Manunubos. Ang lahat ay nasasabik sa pagdating ng Mesiyas na sa kanila’y magpapalaya’t magliligtas. Ngunit nang dumating ang takdang panahon, walang man lang maglaan ng silid para sa Kanya. Hanggang sa sabsaban na lang ang naging lugar Niya. Dahil iba rin ang kanilang ekspektasyon at pakahulugan sa darating na Tagapagligtas, marami sa kanila ang nabigo. 

Kung sa panahon natin kaya Siya dumating, ilan kaya sa atin ang handang sumalubong?

Sa Paskong ito, ano mang ang ating pagkakaabalahan, sana ay may lugar sa ating puso ang ating Manunubos.

At kung ano man ang ating hinihintay sa Pasko – bonus, regalo galing sa  Ninong at Ninang, o nawawalang sinta (Pasko na sinta ko hanap hanap kita……), o kahit pahinga lang mula sa kapaguran sa trabaho – sana ay hindi tayo mabigo. 

Pero kung ang hinihintay natin ay kaligtasan at tunay na kasiyahan galing kay Hesukristo, sigurado akong hindi tayo mabibigo. Walang gulo o kahit pa giyera ang kayang humadlang nito.

Maligayang Pasko po sa inyong lahat.

Beginning to look a lot like Christmas

I woke up this morning feeling cold. I pulled up the comforter to warm me up a bit. As I opened my eyes I was greeted with snowflakes softly tapping on our windowpane. It is December after all, and in two weeks it would be Christmas.

IMG_3032

view from our window

Today, my wife decided to decorate our home for the season. Yes, we were a little late decorating this year. We even skipped having a Christmas tree this time. Putting up a freshly cut tree had become a tradition in our home since we moved here in Iowa.

IMG_3037

our fireplace

As we hung up our holiday ornaments, and with snow continuing to fall outside, it is really “beginning to look a lot like Christmas,” just like the popular song goes. That also means that I need to shovel and clear the snow in our the driveway later. Rats! Though my son was excited to go outside and build his snow fort. One man’s misery is another one’s fantasy!

However even with the “holiday cheers” in our home, for some reason I cannot get off my mind the images of a place where I was, a little more than a week ago. A place of devastation (see previous post), where Christmas is the farthest thing you think of. And another familiar song is ringing in my head – “do they know it’s Christmas time at all?”

timthumb.php

(image from Manila Bulletin)

As I ponder on this, I was comforted with the thought that real Christmas is not about decorations and Christmas trees. It’s not about shopping and completing our list (wives, are you listening?). It’s not even about receiving gifts or exchanging gifts (good luck telling that to your kids!).

Christmas is commemorating the coming of the Son of God to this wretched planet (wars, calamities and all), to redeem our dying world. With that thought, we all can celebrate Christmas.

Home Vacation

I will be working this Christmas. However, I cannot really complain too much, as the last time I was on-call on Christmas day was more than 5 years ago. It’s bound to happen.

Before I turned green and become a Grinch, I decided to take a holiday off a couple of weeks early than the real Holiday season. We did not go anywhere in particular for my week’s vacation though. Instead I just cooled my heels at home, hang out with my kids all day (they are home-schooled), and be a full day teacher and child care for a few days. Moreover,  I spent a couple of late nights watching movies at home with my wife, after the kids are tucked-in in their beds.

I also did some things around the house that needs fixing. But before you admire my handyman’s skills, what I meant fixing, was replacing a couple of lightbulbs. I helped with some Christmas decorating in our home too, which includes bringing the Christmas tree home from the farm, and hanging lights in our roof (yes roof!) using my newly bought (I got myself for Christmas) versatile and “complicated” ladder that turns into 4 different positions (you can fall from this ladder more than 4 different ways too!). And shopping? I left that to my wife, while I watched the kids.

I would say that overall, my week off was one of the more relaxed vacation that I had for a while, not to mention less expensive too. This just proved that we don’t need to go anywhere “special” for vacation for it to be enjoyable. What matters is whom we spend it with.