Rico J, Isang Pagpupugay

Nitong mga nakaraang araw, ay namamayagpag sa aking pandinig ang mga OPM (Original Pilipino Music). Nalungkot ako sa balita noong isang linggo na pumanaw na pala si Rico J. Puno. Kaya para mabawasan ang aking pagkalumbay ay nagpipiyesta na lang ako sa pakikinig ng mga OPMs, lalo na sa mga kanta ni Rico J.

Isa si Rico J sa mga nagpasikat ng mga OPM. Siguro naman lahat tayong mga Pinoy ay alam ang kanyang mga kanta. Tulad nito:

“Kapalaran kung hanapin, di matagpuan, at kung minsan lumalapit nang ‘di mo alam.” (Kapalaran)

Sa totoo lang naisama ko na ang linya ng kantang ito sa isa sa aking blog, Bahala na si Batman.

Mayroon din siyang kanta na nakakapukaw ng damdamin. Tulad nito:

“Huwag damdamin ang kasawian, may bukas pa sa iyong buhay, sisikat din ang iyong araw, ang landas mo ay mag-iilaw.” (May Bukas Pa)

Nagkaroon din ako ng blog na ang pamagat ay mula sa kantang ito, May Bukas Pa.

At mayroon din mga kanta si Rico Puno na pinangarap mong sana ikaw rin ay kagaya niya. Tulad ng:

“Macho gwapito raw ako!” (Macho Gwapito)

Pero hindi naman ako naging macho dahil patpatin nga ako noong araw.

Nakakalungkot lang isipin na wala na si Rico Puno. Para sa akin na lumisan ng ating bayan at matagal nang wala sa bansa, parang bang ako’y nanghihinayang na hindi ko na mababalikan ang aking naiwan. Para bagang may kulang na sa Pilipinas na aking nakagisnan.

Pero sangayon din sa isang awit ni Rico J, eh talagang ganyan ang buhay:

“Sa mundo ang buhay ay mayroong hangganan, dahil ay lupa lamang.” (Lupa)

Hindi lang mga OPM ang namimiss ko kapag nabanggit si Rico Puno. Namimiss ko rin kung saan ako nanggaling at kung saan ako lumaki. Kung hindi ninyo po alam, si Rico J ay lumaki sa may Balik-Balik sa Sampaloc Manila. Iyong apartment kung saan sila nanirahan noon ay sa kabilang kalye lang mula kung saan ako nakatira doon sa Sampaloc. Siyempre naging proud ang mga naging kapitbahay niya nang siya ay naging sikat na.

Mabalik tayo sa mga OPM, lumaki akong nakikinig ng mga kantang Pilipino, hindi lang kanta ni Rico J. Nakakaaliw ngang isipin na iba’t iba ang mga OPM.

May mga awit na makatotoo:

“Isang kahig, isang tuka, ganyan kaming mga dukha.” (Dukha by Heber Bartolome)

May mga kantang matalinghaga:

“Patakan n’yo ng luha ang apoy sa kanyang puso.” (Balita by Asin)

At mayroon ding mahiwaga:

“Butse kik, ek ek ek.” (Butse Kik by Yoyoy Villame)

May kantang mapangutya:

“Beh, buti nga, beh, buti nga, bebebebeh, buti nga!” (Beh Buti Nga by Hotdog)

May mga kanta na garapal:

“Pahipo naman, pahawak naman, hindi na kita matsangsingan.” (No Touch by Mike Hanopol)

Kung sa panahong ito kapag kinanta mo ito ay pwede kang kasuhan ng sexual harassment.

Meron din namang mga awit na nakakatawa, pero may aral.

“Banal na aso, santong kabayo, natatawa ako.” (Banal na Aso Santong Kabayo by Yano)

Pero ang mga awit na tunay na napamahal sa atin ay iyong may kahulugan sa atin. Marahil may mga karanasan tayong hindi malilimutan na nakakawit sa kantang iyon. Para po sa akin, isa sa mga ito ay kanta ni Rico Puno:

“Alaala ng tayo’y magsweetheart pa, namamasyal pa sa Luneta nang walang pera.” (The Way We Were by Rico Puno)

Sa katunayan nai-blog ko na rin ang karanasan kong ito, Alaala ng Luneta.

Nakakamiss talaga. Kaya magsa-sound trip na lang uli ako at magpapakalunod sa mga OPM. Maraming salamat sa mga magagandang alaala, Rico J. Puno.

A-2166666-1404547268-1768.jpeg

(*photo from the web)

Leksiyong Pang-Grade One

May mga bagay na nakaukit na sa ating isipan. Kahit pa may mga ilan na hindi natin matandaan, gaya kung saan natin inilapag ang susi ng bahay, o kaya ang birthday ng ating biyenan, pero may mga bagay na hindi natin makalimutan. Tulad ng aking mga karanasan at mga leksiyon noong ako’y Grade One.

school_supplies_t715

Ako ay nag-Grade One sa isang maliit na pribadong paaralan sa Quezon City. Hindi kalakihan ang klase at mag-kasama pa nga ang mga estudyanteng Grade 1 at Grade 2 sa iisang classroom.

Hindi ko makalimutan ang ilan sa aking kaklase. Si Rolando, na kukurap-kurap, na para siyang laging kumikindat. Noong tumanda na lang ako, kesa ko nalaman na isa palang medical condition iyon – facial tic disorder. Nandiyan din si Nathan, na mestisuhin. Hindi sa ako’y naiingit na maputi siya, dahil masaya ako sa kulay kong “Italyano” – Itang Ilokano. At si Ronald na aking seatmate. Seatmate din namin ang nanay niya, dahil nakaupo ito sa likuran namin sa boong isang taon ng klase.

Maghapon ang aming klase kaya may bitbit akong baon. Inilalagay ang aming mga lunch box sa isang tabi ng classroom. Isang araw, isang Grade 2 na estudyante ang kumuha at kumain ng aking baon. Iniabot daw ng isa niyang kaklase ang aking lunch box dahil sa akalang ito’y sa kanya. Ang mokong naman kahit alam na hindi ito sa kanya, ay kinain pa rin ang aking baon!

Kaya’t unang aral ko sa Grade One ay ito:

1. Magpakatatag, kahit ang buhay kung minsan ay hindi patas. May mga bagay na nararapat na para sa iyo, ay aagawin pa ng iba. 

Hindi ko na matandaan kung ano ang aking kinain nung tanghaling iyon. Pero aking ipinaalam sa aking guro ang nangyari. Nakatagal naman ako hanggang hapon at hanggang sa mag-uwian na. At bumalik pa kinabukasan sa klase.

Naaalala ko rin noon na matapos ang aming lunch break, kami ay laging may siesta. Papatayin ang ilaw, at kami ay hihiga sa sahig o kaya ay sa desk para kami ay magpahinga. Medyo sapilitan ang pagpapatulog sa amin. May mga class monitor pa, sila iyong mga kaklase namin na in-charge daw, at sinusumbong nila sa aming teacher kung sinong ayaw matulog. Isa ako sa ayaw matulog.

Kung ako lang ang masusunod, maglalaro ako sa labas at magtatatakbo sa initan ng katanghaling tapat, hanggang sa tumagaktak ang aking pawis. Bakit pa kasi kailangan ng nap time?

Pero ngayong tayo’y tumanda na, kahit pa ibawas sa ating working hours ay payag tayo, magkaroon lamang ng ilang saglit na pahinga o siesta. Dahil sa sobrang abala at pagod natin, inaasam-asam natin kahit konting nap time o kaya’y free time para sa ating sarili.

Kaya’t ang pangalawang leksiyon ko sa Grade One ay ito:

2. May mga bagay na hindi mo gusto at parang walang kabuluhan ngayon, ngunit sa pagdaan ng panahon ay hahanap-hanapin mo.  Matutong pahalagahan ang mga ito.

Nakakatuwa lang isipin na ang batang galit sa tulog noon ay isang duktor na espesyalista sa pagtulog ngayon.

May panahon namang binibigay para kami ay maglaro. Ang mga gusto kong laro noon ay sipa, jolens, trumpo, teks, shato, patintero, habulan, prisoner’s base, at taguan. Kahit nga piko at jackstone ay nilalaro ko kalaban ang mga babae kong kaeskwela.

Hindi lang naman kaming mga Grade One ang naglalaro. Kahit ‘yung malalaking bata ay naglalaro din. Dahil medyo maliit ang school ground ng aming paaralan kaya minsan walang masyadong space para maglaro.

Isang hapon, may mga Grade Six na mga estudyante ang nagta-tumbling tumbling at nagsa-sommersault sa playground. Dahil haharang-harang ako, o dahil kasi maliit ako kaya’t wala silang pakundangan, nasipa ako ng isang lalaki habang ito ay nagta-tumbling. Tumilapon akong parang lata ng tumbang preso!

Kahit ako’y nasaktan, hindi naman ako makapalag. Nang ako’y mahimasmasan at lumingon sa batang nakasipa sa akin, nakita ko itong namimilipit na rin sa sakit. Ito ay dahil sa isang estudyanteng Grade Six ang humangos upang ako’y ipagtanggol at inumbag niya sa sikmura ang batang lalaki. Ang mabilis na sumaklolo sa akin ay ang aking ate. Oo, ipinagtanggol ako ng isang babae.

Kaya’t isa sa aral ko mula Grade One ay ito:

3. Mahalin natin ang ating pamilya. Sila ang  magtatanggol at tutulong sa atin sa oras ng pangangailangan.

Oo nga’t batid ko na hindi perpekto ang bawa’t pamilya. Ngunit darating ang panahon na walang iba kung hindi pamilya pa rin natin ang magsasalba sa atin. Ika nga nila, “Blood is thicker than water.”

Sa katunayan madalas akong tumilapon noon. Kaya kong tumilapong mag-isa. Bata pa kasi ako ay dare-devil na ako. Mahilig akong umakyat kung saan-saan at tumalon na parang Spiderman. Wala nga akong kadala-dala, kahit pumutok na ang noo ko noong ako’y tumalon sa hagdan, tapos pumutok din ang nguso ko nang ako’y lumipad sa swing. Eto ay bago pa ako mag-Grade One.

Isang araw nang ako’y nasa paaralan, tumatakbo ako sa loob ng banyo. Kahit banyo ginagawa kong playground noong ako’y Grade One. Dahil basa ang sahig, bigla akong nadulas at nakanto ang aking mukha sa pader. Pumutok na naman ang mukha ko at muntik na sa may kaliwang mata. Hindi ko nga alam kung bakit mukha ko ang lagi kong ipinangsasalo ng disgrasya.

Dinala nila ako sa aking teacher upang asikasuhin ang aking sugat. Duguan na naman ang dating ako. Ano kaya ang nasa-isip ng aking guro? Siguro sa isip-isip niya, may mararating ang batang ire kung hindi lang mababalda sa kalikutan, o kaya’y may potensiyal ang batang ire kung hindi lang mababasag ang bungo.

Matapos mapatigil ang pagdudugo, ay pinahiran ng aking teacher ang aking sugat ng mercurochrome. Ito ‘yung pulang likido na mahapdi kapag ipinapahid sa sugat. Sa aking isip noon, masakit na nga ang sugat, bakit kailangan pa itong lalong pahapdiin. Hindi ko pa maintindihan na ito ay anti-septic at kailangan para hindi ma-infection upang maghilom ang aking sugat.

Kaya isa pa sa aking leksiyong natutunan noong Grade One ay ito:

4. May mga karanasan sa buhay na mahapdi, pero kinakailangan para sa ating ikabubuti. Dahil sa mga sugat, tayo’y natututo.

Iyon na rin ang huling peklat sa mukha ko.

Kung tutuusin marami talaga tayong natutunan noong Grade One. Tulad ng pagbabasa, pagsusulat, pagbilang, pagtula at pagkanta. Oo nga’t parang payak lang ang ating alam noon pero ang karunungan ay isang proseso.

Mayroon akong isang kalaro na bata pa lang siya ay pangarap na niyang maging Engineer. Kwento ng nanay niya sa nanay ko, umuwi raw na umiiyak ang aking kalaro noong unang araw niya sa Grade One. Ang dahilan? Dahil hindi raw pang-Engineering ang tinuturo sa Grade One.

Isang araw, kami ay tinuraang bumasa ng oras ng aming guro sa Grade One. Ipinaliwanag niya na may dalawang kamay ang orasan – ang hour hand at minute hand. Para lalo naming maintindihan, tumawag siya ng dalawang estudyante sa harap para magrepresenta sa mga kamay ng orasan. Si Ronald, ang aking seatmate ang minute hand, at ako ang hour hand. Sinabi niya kay Ronald na lumakad nang mabilis, at habang ako nama’y lumakad nang mabagal.

Dahil gusto ko ring lumakad ng mabilis at makipag-unahan kay Ronald, kaya’t ako’y inakbayan at ginabayan ng aking guro na magdahan-dahan. Sa tingin ko hindi lang pagbasa ng oras ang natutunan ko noong araw na iyon.

Isa pa sa aking natutunan noong ako’y Grade One ay ito:

5. Huwag natin laging madaliin ang buhay.  Kahit mabagal, basta may katiyakan ang ating pakay ay makakarating din tayo sa paroroonan.

Nakaalpas naman ako ng Grade One. Pero ako’y inilipat na sa ibang paaralan nang ako’y mag-Grade Two.

Ano na nga ang nangyari sa aking kalaro na umuwi ng bahay dahil hindi raw pang-Engineering ang tinuturo sa Grade One? Nagtuloy din naman siya ng pag-aaral at nakatapos. Siya ay nangibang-bayan din. Ngayon, siya ay isa nang ganap at matagumpay na Engineer Registered Nurse.

(*photo from the web)

New Year, Old Receipts, and Memories

It was New Year’s Day. I woke up early even though I stayed up late the previous night and spent it with the company of friends, and did not sleep until past midnight to welcome the arrival of 2017.

What’s up with me? Even how late I stayed up the night before, I still wake up early the next morning. I think it is how I’m wired or just how I was trained – to wake up before the sun goes up. Though that morning, it was past 6 already, yet it was still dark. It was a Sunday too. No work, and no place I needed to go.

But since I couldn’t sleep anymore, I got out of bed, and searched for something to do. Besides, it is a new year, so better start it right. Plus in the Chinese calendar, this year is the year of the rooster. So we really should be getting up early like the rooster, right? Maybe I should have started crowing cock-a-doodle-doo or tik-ti-la-ok (that’s what Filipino rooster sounds like) to wake up the whole neighborhood.

I thought of cleaning up and vacuuming the house, but my wife and kids were still asleep, so I looked for something to do that was more quiet and muted. I found myself in the office room, where the computer and the file box of bill statements were, and decided to do the bills.

What better way to start a new year, than paying debts and doing bills?

Even though I do my bills on-line, I still keep paper bills and receipts on file. As my storage box was already bursting with old bill statements and receipts, I knew I had to get rid of some of the old ones to make room for the new.

As I was looking through the files and files of old bills, I came across the receipt and paperwork of our very first family car here in America. It was a second-hand Honda with about 50,000 miles mileage. We bought that car after I finished my training and after landing a real job. That was 17 years ago and we were still living in Florida at that time.

Having only one car at that time, and with no good public transportation system where we live, my wife and my daughter, a toddler at that time, would go with me when I go to work in the morning. They would wait in the car at the parking lot while I do my hospital rounds. From the hospital we will drive to my clinic and drop me off there. Then my wife would take the car to go wherever they needed to go, and just pick me up later in the afternoon. That way they will not be housebound the whole day, plus my wife could also do some errands like grocery shopping.

When we moved to Iowa in the middle of a harsh winter, we were ill prepared to drive in the snow, sleet and ice. And one snowy morning I ended up driving, I mean slipping, into a ditch that the car needed to be extricated. That was when I decided to trade-in our old Honda, and got myself a car with an all-wheel drive that can frolic in the snow.

While sorting old receipts, I also dug out a hospital bill from Scottsdale Arizona, issued about a decade ago. I attended a medical conference in that city, and brought my whole family along.

While in Arizona, my son who was 3 at that time, started to breathe heavily. He then also started to wheeze, that I could hear even without a stethoscope. Being a trained lung specialist, I knew that there was something wrong. That was the first time we learned that he has asthma, and that he was having a bad asthma attack.

We brought him to the nearby hospital. Not long after, he was given a nebulizer treatment (asthma medicine given via mist) in the Emergency Room. While the nebulizer was being administered with a “cute” pediatric oxygen mask that was shaped like a dinosaur snout, my son was crying. I asked him if he was in pain or if the treatment was bothering him, but that was not it.

When I continued to query what was wrong, he finally said, “It’s purple!”  He was referring to the “cute” oxygen mask that he thought was for girls. That was also the first time we learned that he does not like purple, nor does he like Barney.

I also found from my file box, stacks of old receipts from the gas company, including our very first one when they initially filled the propane gas tank of our house here in Iowa. We have gas tanks (LPG cylinders) too, when I was still living in the Philippines, but the gas tank we have here in Iowa is bigger. Much, much bigger.

Since we live beyond the outskirts of town, there are no gas pipe connection from the city to our home. So we have a large (up to 1000 gallons) underground gas tank, which needed to be filled regularly. Propane gas heats our home during winter, and powers the boiler for hot water. Even our fireplace is propane powered. Where we live, people could endure summers without air-conditioning, but would not survive winters without heaters.

When I was growing up in Manila, I wondered how could Santa Claus dropped by in a house without a chimney? I could have not thought that one day, I would be living in a house with a fireplace and a chimney, even though I don’t believe in Santa anymore. I could have not thought that winters could be this bitterly cold as well.

Even though gas was important for us, I am sure though that it was not just propane gas that kept us warm. In our home, the embers of love is much more important than the furnace and the fireplace. We have spent 12 happy winters in this house, and counting.

I was so absorbed in my thoughts that I have not noticed that the sun was already way up in the horizon. Who would imagine that a file box of bills would be such a treasure trove of nostalgia and memories?

Despite the sentimentality associated with them, I still have to make room in the file box for the new ones. Just like facing a new year – out with the old and on with the new. So I took out the old and outdated receipts, and toss them through the paper shredder.

As for the memories, I am keeping them.

img_2071

 

Sinampalukang Pangarap

Sinampalukang manok. Pinangat na tilapia sa kamias. Sinigang na bangus sa bayabas. Ginataang santol. Alam natin ang mga ito bilang Pilipino. Alam din natin na kahit maaasim ay masasarap ang mga ulam na ito.

Pero nakarinig ka na ba ng Sinampalukang Pangarap? Masarap din ba ito? O maasim?

Noong nakaraang buwan, ako’y nag-balikbayan at nag-balikpaaralan para dumalo sa pagdiriwang ng aming 25th graduation anniversary mula sa UST College of Medicine and Surgery.

Dalampu’t limang taon na nga ba ang nakalipas? Parang kahapon lamang ito. O hindi ko lang matanggap na matanda na talaga ako, at nag-uulianin na.

Ang tema ng aming selebrasyon ay: “Mundi Dottore*: From Tamarind Dreams to the World.” Sa madaling salita, sinampalukang pangarap.

IMG_2441

Ang temang ito ang napili dahil ang UST raw ay nasa Sampaloc, Manila, at marami sa aming mga nagsipagtapos dito, ay nagsipangalat sa iba’t ibang lupalop ng mundo. Para sa akin, na tunay na lumaki sa Sampaloc, at nagmula sa isang simpleng pamilya at pamumuhay, ay talagang naaangkop ang “sinampalukang pangarap.” Mula sa uhuging bata ng Sampaloc na nakarating sa kabilang dalampasigan ng mundo.

Marami-rami rin sa amin ang nanumbalik at dumalo sa selebrasyong ito. Kung saan-saan ang ang aming pinanggalingan. Mula sa iba’t-ibang bahagi at iba’t-ibang isla ng Pilipinas, at mula rin sa iba’t-ibang sulok ng ibayong dagat. Kasama na ako rito.

Totoo, bago mag-reunion, ay naging sabik akong makita ang mga dating kaklase na naging kaibigan at kasangga sa anumang pinagdaanan, sa hirap man o ligaya. Kamusta na kaya ang mga kumag?  Ano na kaya ang kanilang racket ngayon? Ano na kaya ang itsura nila? Gaya ko kaya silang tumanda? Tumaba? Pumayat? Pumuti ang buhok? O naubos ang buhok?

Makikilala pa kaya ako nila? O makikilala ko pa rin ba sila?

Aaminin ko na bagama’t saya ang pangunahing naramdaman ko sa aking pag-babalik, ay may halo rin itong kaba, pag-aalinlangan, at konting pait. Dahil alam naman natin na hindi lahat ng mga nakaraang ala-ala ay masasaya. Parang sampalok, may maaasim din.

Mayroon din palang sinampalukang ala-ala?

Paano kung makita mo ‘yung dati mong nakaaway? O ‘yung nang-basted sa iyo? O ‘yung ayaw kang turuan at ayaw rin namang magpakopya, kaya tuloy nag-remedials ka. O ‘yung laging magulang at tamad kapag duty ninyo? O ‘yung nagsumbong at nagpahamak sa inyo? Buhay pa kaya ang mga anak ng tinapa?

Sa kabilang banda, paano naman kung makita mo ‘yung mayroon kang atraso noon? O kaya’y ‘yung kaibigan mo na hanggang ngayon ay hindi mo pa rin nababayaran ang hinayupak na utang mo?

Ano kaya ang iyong gagawin kung makita mong muli ang malupit mong guro na nagpahirap sa iyo? Ano kaya ang mararamdaman mo kung makita mo ang teacher na dahilan kung bakit ka hindi nakapag-marcha sa graduation? Makaya mo kayang ngitian sila o baka magdilim ang iyong paningin at hindi mo mapigilang mag-hurumintado?

Pagtapak mo kaya sa dating paaralan, masasayang gunita lang ba ang sasagi sa iyong isip? O hindi mo rin maiiwasang maalala ang iyong mga naging pagkakamali, na matagal mo nang pinagsisihan at pilit nang kinalimutan?

Hindi ko na lang sasabihin kung ano ang aking mga naramdaman, ngunit sabihin na lang nating may mga sugat na kahit naghilom na, ay masakit pa rin kung makanti.

Subalit lahat ay lumilipas din. Hindi dapat manatili sa maaasim. At kung may maaasim mang mga alaala ay higupin na lang ito na parang sinigang sa sampalok, na matapos mong namnamin, ay masarap din naman pala.

Ang mahalaga ay nakatapos, at naging matagumpay sa pinili mong landas na tahakin. Kahit pa naging puno ng putik at balakid ang iyong dinaanang landas. At ngayon ay taas-noong nanumbalik at nakipagdiwang, para ipakita sa kanila na ang iyong mga sinampalukang pangarap ay iyo ring naatim.

Kaya kahit sampalok man, ay tumatamis din.

********

(*Mundi Dottore is Latin for World Doctor)

 

 

Blast from the Past

Change. That is the only constant thing in this ever-changing world.

Not too long ago, we cannot get by our daily lives without the typewriter, mimeograph machine, telephone booth (not just Superman), cassette tape recorder, floppy disc, and film negatives. Do you even know what they are?

When was the last time you placed a 35 mm roll of film in the film cartridge of your camera? Or when was the last time you held a real printed photograph instead of viewing it on a computer monitor or from a smart phone?

In the world of medical radiographic images, the same is true. In our practice, rarely do we see a real printed x-ray film nowadays. Instead, everything is now digital or electronic.

Gone are the days when we have to wait for several minutes for an x-ray technician to develop the film in a dark room. Then wait for it to dry. Then hand you the film. And then you have to find an x-ray view box to hang it so you can read it.

Today, we view radiographic images digitally through PACS (Picture Archiving and Communication System), which is a network of computers used by radiology department, that we can access through our desktop, laptop, tablet, or even our smart phone. And if a referred patient comes with an x-ray taken by a radiology department not in our network, he brings in his x-ray images in a CD that we can load and view.

However the other day, a new patient referred to us came in with a real copy of her chest x-ray film. A real film!

I have not held one of these for a while. I missed the feel of its smooth texture on my fingers. The crisp sound of the film as you pull it out of the envelope and wave it softly in the air. Its peculiar slight acidic scent (from the x-ray developer and fixer chemical solution). The unmistakable exotic taste of its…..ah, er……. no, I have not done that.

Who knew that a plain x-ray film will bring me such nostalgia?

As I hold the x-ray film in my hand, I looked around for a viewbox (negatoscope is the technical term), but can’t find one. I guess they don’t install them anymore. I was in one of our newly constructed multi-specialty satellite clinic, and they don’t have a negatoscope in the whole building. None. Zilch. Nada.

So how did I view the x-ray?

I held the film against the bright window and squint my eyes a little, just like the “old” days.

IMG_5808

Right after graduating from medical school, almost twenty-five years ago, I worked in a small (and I mean really small) rural hospital in Plaridel Bulacan, in the Philippines. There whenever I ordered an x-ray, I even helped with shooting and developing it. That’s why I cannot forget the aroma of the freshly developed x-ray film. And while the film was still wet, I would hold it against the light, squint my eyes, and read it.

That was just like yesterday. Yet so much have changed.

As I looked at the film of my current patient, I also peered through the window and looked outside at the present world I’m in, while I relived and reminisced the past through the window of my mind.

(*photo taken with an i-Phone; and in case you’re asking, the chest x-ray was normal)

Home Sweet Home

Several weeks ago, when my son came home from a weekend autumn camping, as soon as he entered our door, he shouted: “Hoooooome, sweet home!”

Maybe he sorely missed his comfortable bed after sleeping for 2 nights in a tent and on a hard ground. Or maybe he was yearning for a warm shower, as he had not showered for 2 days, for the campsite where they went to did not have shower facility. Or maybe he got sick enough from using the porta potty, as again they did not have restrooms with running water. Or maybe he was longing for his mother’s delicious home cooking. Or maybe he just missed home.

But this was not an isolated occurrence. In fact, every time we come home, whether it was from a rugged camping, or from a luxurious outing, from a short excursion, or from a long road trip, or even from a dream vacation, like Disney World and Hawaii, he still calls “Hoooome, sweet home!” as soon as we enter our current home here in Iowa.

That makes me ponder, do my kids really regard our home as a “sweet home?”

IMG_4533

Recently, my wife have transposed our old video cassette tapes into DVD’s and we watched a few of the tapes we have. I enjoyed specifically the ones when my daughter and son were much younger, when we first moved in to this house. Our first summer. Our first Thanksgiving. Our first winter. Our first Christmas. Our first Christmas tree. And other special events.

But there are also the “not-so-special” events that may have not been videotaped, but captured in my memory nonetheless. My kids running in the yard. Raking the fallen leaves and then jumping into the pile of leaves. Watching the deer in the yard, eating our flowers. My wife chasing the deer away. Plowing and shoveling snow (though that’s not my favorite). My kids making snow forts and igloos. The hurried breakfast. The more relaxed dinner. The bedtime rituals with my children. My kids playing music. And the times we just plain playing goofy.

We have lived in this house for barely 10 years, yet I am already packing so much memories in this home, that will last a lifetime. I know I have cherished memories from our home in Sampaloc Manila where I spent more than 25 years of my life. But those memories are now being rivaled in this home where we currently live.

As I looked into every corner of this house, there’s a fond and loving memory attached to every nook of it. The porch. The stairways. The kitchen. The family room. The sun room. The basketball driveway. The yard. And even the guest bedroom, where my mother who have recently passed on, spent several months with us, every time she came for a visit.

IMG_4637

Yet in the end, I don’t think it is the house itself.  Rather it is the people that we surround ourselves and share these beautiful moments with, that is really more precious. And those people, we call our family.

As we approach another Thanksgiving season, just like the Pilgrims of old, who celebrated and gave thanks for their new country and their new home, I join them, and as a pilgrim myself, in thanking God for our home sweet home.

Last night, as we experienced an early snowfall this season, and after driving, or should I say slipping and sliding in the snow, and after a few tense moments of treacherous travel, we finally arrived home safe and sound. After pulling up in our driveway and entering our garage, my son once again exclaimed, “Hooooome sweet home!”

Right after he got out of the car and entered the house, he also complained, “Mom, it still smell like fish in here!”

It is home alright.

(*photos taken with an iPhone)

Pagbabalik sa Norma

Nakatayo ako sa bukana ng masikip na kalye sa Maynila. Mataimtim kong sinusuri ang pamilyar na lugar na ito, ngunit sa kabilang banda, ay para bagang nakakapanibago.

Sinimulan kong baybayin ang kalsadang iyon. Sa bawat hakbang ay pawang hinahanap ang mga iniwan kong bakas ng nakaraan. Naghahalong tuwa at lungkot ang aking nararamdaman. Mahigit sampung taon na rin ang nakalipas mula nang huli kong magisnan ang lugar na ito.

Ang kalyeng aking tinatahak ay ang kalye ng Norma. (see previous post about Norma)

Norma. Ito ang lugar na umaruga sa aking pagkabata. Dito ako naglaro at lumaboy-laboy ng malaya noong aking kamusmusan. Dito rin ako namulat sa payak na katotohanan na ang mundo ay malupit. Ngunit dito rin sa lugar na ito ako natutong mangarap, magmahal, at tumanaw nang may pag-asa.

IMG_1595

mga asong kalye ng Norma

Hindi mga tao o dating kakilala ang unang sumalubong sa akin sa aking paglalakad, kundi dalawang asong kalye (askal) ang nakapuna sa aking presensiya. Marahil ay naamoy nila agad na ako’y dayuhan na sa kalsadang aking tinutuntungan.

Sa aking pagmamasid ay natunghayan ko ang marami nang pagbabago ng Norma. Wala na pala ang maliit na tindahan ni Aleng Poleng. Napagalaman ko na pumanaw na rin pala si Aleng Poleng. Nagtataasang bakod at matatayog na apartment building na ang nakatirik sa mga dating simpleng bahay noon. Pawang tahimik na ang lugar, at wala nang masyadong batang paslit ang naglipana at gagala-gala sa kalsadang ito.

IMG_1599

magbobote dyaro sa Norma

Sa patuloy kong pagtahak ay palakas nang palakas ang kabog sa aking dibdib. Papalapit na ako sa lugar na aking tinuturing na pinagpala. Hindi nagtagal ay tumambad sa aking paningin ang tahanan na aking pinaglakihan. Bahay na aking pinanggalingan.

Wala pa rin itong masyadong pinagbago. Bakas pa ang pangalan ng aking ama na nakaukit sa batong poste sa tabi ng gate. Pareho pa rin ang tabas ng mga pader at hugis ng mga bintana. Pati kulay ng pintura ay pawang hindi rin nila pinalitan. Walang ring pinagbago ang kapirasong silid sa gilid ng bahay kung saan ko sinasaksihan noon ang pag-ikot ng munti kong mundo. Bakante pa rin ang lupa na nasa tabi ng aming bahay.

Ngunit mayroon rin namang nagbago. Wala na ang puno ng bayabas sa tabi na aking inaakyat noon. Wala na rin ang malaking puno ng Chinese Dama de Noche na tumatabing sa harap ng bahay. Iba na ang mga palamuting nakasabit, at mga nakasampay na mga damit na lamang ang pawang tumatakip sa nakalantad na harapan nito.

IMG_1597

bahay sa Norma

Mayroon pang malaking pinagbago: iba na ang pamilyang naninirahan dito, at iba na ang batang nakadungaw doon sa may veranda.

Matagal-tagal din akong nakatindig sa labas ng aming dating bahay. Tila baga tumigil ang pagtakbo ng oras at pumihit pabalik ang panahon. Umaapaw ang mga alaala sa aking isipan habang ako’y nakamasid. Umaapaw din ang halo-halong damdamin sa aking puso. Hindi ko na mapigil…….

Ako ay kumatok sa pintuan. Sa kabutihang palad ako ay pinagbuksan. Ako ay malugod na nagpakilala. Ngumiti ang tadhana, at ako ay pinaunlakan pang makapasok sa loob ng bahay na aking kinagisnan.

Muli akong tumapak sa sagradong lugar – sa bahay doon sa Norma.