Iba Namang White Christmas

Habang ako’y nagda-drive pauwi kagabi ay aking napuna na may mga butil-butil ng niebe (snow) na lumilipad. Matagal-tagal na rin namang kaming naghihintay ng snow, kahit na hindi ko paboritong libangan ang mag-shovel nito. Sabi kasi sa aming weather forecast, maaaring magkaroon daw kami ng 1-2 inches ng snow. Yey, White Christmas!

Pagbangon ko kaninang umaga ay dumungaw ako kaagad sa labas. Kakarampot naman pala ang snow na bumagsak. Ang kuripot naman!

IMG_6217

Dahil konting-konti lang ang aming snow (above photo), siguradong malulusaw at maglalaho na ang lahat ng ito bago pa mag-Pasko. Sang-ayon ulit sa aming weather forecast, wala na kaming  snow fall bago mag-Pasko dito sa Iowa. Mapupurnada yata ang aming White Christmas!

Nainggit tuloy ako sa mga lugar dito sa Amerika na maraming snow ngayong Pasko. Noong nakaraang araw lang, ay pinadalhan ako ng aming kaibigan ng photo na kuha niya mula sa Morristown, New Jersey (photo below). Parang scene sa Frozen ang dating.

IMG_6215

Sa Morristown, New Jersey ako unang napadpad at nanirahan dito sa Amerika. Tatlong taon din akong lumagi doon. Dito ko naranasan ang aking kauna-unahang White Christmas, na noon ay nakikita ko lamang sa mga pictures. Dito ko nasabing para akong nakatira sa loob ng Christmas card.

Nang ako’y bata pa at naninirahan sa Maynila, hindi ko inakalang ako’y makakaranas ng White Christmas. Nagkakasya na ako sa mga dekorasyon namin sa aming classroom sa paaralan ng mga Christmas tree na pinuno ng mga bulak para magmukhang may snow. Sa bulak lang masaya na ako.

Tapos sa klase kakanta kami ng “Dashing through the snow” at “I’m dreaming of a White Christmas.” Ano ba naman ang malay ko sa snow at White Christmas? Alam ko lang noon ay “dashing through the flood!” Kinakanta rin namin ‘yung “Frosty, the Snowman.” Pero ‘yung Frosty alam ko at gusto ko. Ito ay isang brand ng ice candy noong bata ako. Masarap siya!

Taong 1991 nang nakaranas ako na pumuti ang kalsada sa Maynila. Pag-gising ko isang umaga at sa pagdungaw ko sa labas, ay nakita kong medyo maputi ang aming paligid. Nag-snow sa Maynila?! Pero nang aking kilatisin, hindi ito snow, kundi abo pala! Abo mula sa pagsabog ng Mt. Pinatubo.

Taong 1994, aking nilisan ang Pilipinas. Hindi para makakita ng snow o maghukay ng yelo, pero para tugisin ang aking mga pangarap sa buhay.

Ngayon, makatapos kong maranasan ang marami ng White Christmas, iba na ang gusto ko sa Pasko. Ibang puti na ang gusto ko, hindi snow. Puti, tulad ng puting buhangin sa beach ng Zambales.  Puti, tulad ng kesong puti sa loob ng bagong lutong pandesal. Puti, tulad ng bagong kaskas na niyog sa ibabaw ng puto bungbong.

Umulan na lang sana ng bagong kaskas na niyog. Samahan na rin sana ng pag-ulan ng puto bungbong at bibingka. Teka, masakit yatang mabagsakan ng bibingka!

Hay, nami-miss ko na naman ang Pilipinas.

Sa lahat ng mga Pilipino sa iba’t-ibang lupalop ng mundo, ano mang puti ang pumapaligid sa inyo – maging ito’y snow, o kaya’y abo at lahar, o puting buhangin at malinaw na dagat, o kaya’y disyerto, o mga puting semento, o kaya nama’y mga kumpol na bulak, o tambak ng puting basura, o kaya’y maging bagong kayod na niyog – kayong lahat ay aking binabati ng Maligayang Pasko!

 

 

Pasko sa Talyer

Disyembre 25, araw ng Pasko. Ako ay nakaupo sa isang kahoy na bangko. Sa paligid ko ay grasa, mga lumang gulong, kalas-kalas na makina ng kotse, at kalat-kalat na kasangkapang pang-mekaniko.

Ako ay nasa loob ng talyer.

Ano kamo ang ginagawa ko sa talyer sa mismong araw ng Pasko? Naghihintay! Hindi kay Santa Claus, kundi sa aming sasakyan na nasira. Ito ang aking kwento…..

Matapos ang maraming taon na lumagi sa Amerika, at matapos maranasan ang maraming “White Christmas,” kami ng aming pamilya ay umuwi upang mag-Pasko sa Pilipinas. Mula sa Maynila ay umarkila kami ng van upang dumalaw sa aming mga kamag-anak sa Ilocos Norte at Ilocos Sur.

IMG_1644

Pagkatapos naming mag-celebrate ng bisperas ng Pasko at makipag-Noche Buena sa Vigan, kami ay dapat magbibyaheng pabalik sa Maynila upang doon naman magdiwang ng araw ng Pasko kasama ng mga kamag-anak at kaibigan sa Metro Manila.

Ngunit napurnada ang aming plano. Nasira ang aming arkiladong sasakyan. May tumutulo sa ilalim ng makina. May butas daw sa karburador ng aming van.

Ginalugad namin ang buong Vigan upang humanap ng bukas na talyer, ngunit lahat ng aming puntahan ay sarado. Sino nga bang kumag ang gustong magtrabaho ng Pasko?

Naalala ko tuloy si Jose at si Maria na malapit nang manganak, noong kauna-unahang Pasko, sila ay naghahanap ng silid na matutuluyan doon sa bayan ng Bethlehem, ngunit wala silang nakita kundi isang kuwadra. Mapalad nga kami mayroon kaming tinulugan at talyer lang ang aming kailangan.

IMG_1715

Matapos naming puntahan ang apat o limang service station at talyer, ay nakatagpo rin kami ng isang lugar na pumayag na kami ay pagsilbihan.

Sumalubong sa amin sa pinto ng talyer ay isang babaeng may kargang bata. Sabi niya ay may binili lang sa palengke ang kanyang mister, na siyang mekaniko doon sa naturang talyer.

Hindi nagtagal ay dumating na ang isang mamang nakamotorsiklo. Siya ay may bitbit na kalahating isda na lapu-lapu at iba pang rekado. Siya ang aming hinihintay na mekaniko. Pagkatapos niyang iabot ang mga pinamili sa kanyang maybahay, kami ay kanyang malugod na hinarap at inasikaso.

Hindi rin nagtagal ay sinumulan na niyang buting-tingin ang aming sirang sasakyan. Walang makikitang bahid ng pagkabugnot si manong. Sa katunayan ganado at pasipol-sipol pa ito sa paggawa, kahit amin siyang binulabog sa araw ng Pasko.

Lumipas ang isa…..dalawa…..tatlo……apat na oras……patuloy pa rin sa mano-manong pagkukumpuni ang aming mekaniko. Hindi pa rin tapos ang aming sasakyan. Hindi “White Christmas” kundi “Wait Christmas” ang nangyari sa amin.

IMG_1757

Aaminin ko, ako ay nayamot sa kakahintay. Hindi lang siguro yamot kundi galit pa ang sumagi sa aking isip. Bakit ba nabutas ang hinayupak na karburador? Hindi ko kailangan ito! Hindi ako naglakabay ng malayo, lumipad ng eroplano, tumawid ng dagat upang mag-Pasko lamang sa talyer!

Ngunit may leksiyon yatang nais ipahatid sa akin ang Diyos sa Paskong ito.

Sa aking paghihintay, ay wala akong ibang libangan kundi magmasid sa loob ng talyer. Sa isang sulok ng talyer ay isang maliit na silid na mahigit lamang sa isang dipa ang luwag. Dito marahil nakatira ang pamilya ng aming mekaniko. Sila ay may dalawang anak. Tunay na masikip at halos kasya lang silang apat matulog doon.

Ang nakatatandang batang babae, ay marahil apat o limang taong gulang. Madusing ang kanyang kasuotan, ngunit masaya itong naglalaro sa loob ng talyer, sa gitna ng lupa at grasa. Matahimik itong gumigiling-giling sa sariling niyang tugtog at himig. Siya ay kontento sa maliit niyang mundo. Alam kaya niyang Pasko ngayon? Meron kaya siyang pamaskong natanggap?

Ang bunso naman ay halos sanggol pa lang, ay natutulog sa nakalatag na banig sa munting silid. Si Santa Claus at mga lumilipad na reindeers kaya ang kanyang panaginip? O baka naman lumilipad na ipis? Ano naman rin kaya ang napamaskuhan nito?

IMG_1661

Habang nagtratrabaho si mister sa aming van, ay nagluluto naman si misis sa kabilang sulok ng talyer. Marahil ang kalahating lapu-lapung binili sa palengke ang kanilang pagsasalu-saluhan sa Paskong ito. Meron din naman silang konting buko salad na nasa maliit na tupperware at may isang pitchel na iced-tea rin silang handa.

Inalok pa nga ako ng buko salad at iced tea ni misis, ngunit nahiya naman ako’t akin itong tinanggihan.

Kahit kakaunti, sila ay maligaya at handa pa nilang ibahagi ang kaunting meron sila. Ako kaya? Maligaya ba ako ngayong Pasko? Hindi! Naiimbiyerna at nagmumukmok ako dahil sa nadiskaril ang aming mga plano. Sino kaya sa amin ang may tunay na ispirito ng Pasko?

Hindi kalaunan ay nagising na ang bunsong bata. Maya-maya pa ay malikot na itong pagapang-gapang sa sulok ng talyer. Nang aking tanungin kung ilang buwan o taon na ang kanilang bunsong babae, ay napapahiyang sinabi ng aming mekaniko, na lalaki at hindi babae ang kanilang bunsong anak. Nakadamit babae lamang daw ito, dahil wala silang mapasuot na damit kundi mga pinaglakihan ng kanyang ate.

Parang biglang winalis ang aking pagkayamot. Wala akong dapat ireklamo.

Hindi na nagtagal at natapos na ring kumpunihin ang aming sasakyan. Sa wakas makakabiyahe na rin kaming pabalik sa Maynila. Sa wakas matutuloy na rin ang aming selebrasyon ng Pasko!

Ngunit mas mahalaga sa lahat, ay mayroong kakaibang damdamin ang umusbong sa aking puso. May kakaibang pananaw ang nabuo sa aking isipan. Matapos sumahin ng mekaniko kung magkano ang aming babayaran, ay may bago nang ispirito ng Pasko ang naghahari sa aking katauhan.

Pinasobrahan ko ang bayad na aking inabot, sabay sambit ng “Salamat at Maligayang Pasko sa inyong pamilya.”

Abot-tenga ang ngiti ni manong, sabay bati rin ng “Merry Christmas sir! May pambili na nang bagong damit si bunso.”

Mula sa sabsaban, isinilang ang ating Manunubos. Mula sa talyer, ako’y pina-alalahanan ng tamang diwa ng Pasko.

IMG_1688

(*photos taken in Vigan, Christmas 2012)

 

 

 

Nasa’n Na?

Nasa’n na, mga parol na kay ganda?

At mga batang paslit na kumakanta,

Kinukumpas punkos na tansan na dala,

Habang hinahampas tambol na lata?

carolers with tansan tambourine and tambol na lata

Nasa’n na, o nasaan na?

Kalembang ng maagang misa,

Puto-bumbong sa may kalsada,

At bagong lutong mga bibingka?

puto bumbong

Nasa’n na, ingay ng barkada?

O ngiti ni lolo at ni lola,

Ang halakhak ni ate at ni kuya,

At yakap ng aking ama’t ina?

"mano po"

Nasa’n na, o nasa’n ka na?

Paskong kinamulatan at nakilala,

Nasasabik at hinahanap ka,

Ginugunita na lang, ‘pagkat ‘di makita.

Pinoy Christmas

(*image of carolers from here, puto bumbong from here, “mano po” from here, Pinoy Christmas from here)

Isang Lata, Dalawang Patpat, at Tingga

Pasko na naman! O kay tulin ng araw.

Nasasabik na ang lahat, lalo na ang mga bata na makatanggap ng kanilang pamasko. Kaya naman marami sa maiinit na bagay sa listahan ng mga Christmas shoppers, ay mga laruang pambata – tulad ng LEGO, Star Wars Lightsaber, Transformers, Xbox Kinect, Nintendo 3DS, Barbie at American Girl dolls. Ang problema lang sa mga laruang pambata ngayon, ay may kamahalan ang mga ito, at maaring maghalaga ng ilang linggo o ilang buwang suweldo. Kaya naman natutuliro ang mga magulang, at nagtatago na lang ang mga ninong at ninang.

Ngunit kung ako ang tatanungin, ang mga pinakamasayang alaala kong laro nuong ako’y batang musmos, ay hindi nangangailangan ng mamahaling laruan. Lata, o piraso ng patpat na kahoy, o kaya nama’y tingga lamang – ay walang humpay na saya na ang dulot nito.

Unang laro na hilig ko ay ang patintero. Kailangan lang namin noon ay basyong lata. Huh? Teka, teka…….. Marahil ang tanong mo ay baka naman tumbang preso ang ibig kong sabihin. Makinig ka muna sa akin…….

Ang kalye sa harap ng aming bahay ay espalto, kaya wala itong guhit. Wala rin naman kaming tisa (chalk) na pang-guhit. Kaya patak ng tubig ang aming ipinang-guguhit sa kalsada. Dito namin kinakailangan ang lata: pang-salok ng tubig sa tabing kanal upang gumawa ng mga linya. “Kadiri to death!” Pero sa mga walang muwang at sabik na maglaro ng patintero, walang anuman sa amin iyon.

Naging magaling at “hustler” din ako sa larong patintero. Natutunan ko lahat ng mga “strategy” (o s’tragedy?) sa pag-harang at pag-kulong sa mga kalaban kapag kami ang taya, at naging maliksi naman kapag kami na ang sumusulong. Paborito kong puwesto ay ang patotot dahil malayo ang tinatakbo nito. Kahit noong ako’y nag-aaral na ay nilalaro din namin ito sa aming eskwela. Katunayan pa nga ay naging palaro pa ito sa aming “sports fest” minsan. Pero hindi na tubig-kanal ang aming ginamit na pang-guhit!

patintero

Isa pang laro na gumagamit ng lata ay ang walang kamatayang tumbang preso. Dito ay kailangan din ng mga tsinelas na pambalibag sa lata upang patumbahin ito. Hindi ko masyadong gusto ang larong ito dahil madaling maburo ang taya na tulad ko. Talagang parang preso! Dapat ay medyo pitpit ‘yung lata, para hindi ito madaling tumumba, at kahit pa gumulong-gulong kapag binato ng tsinelas, ay tatayo pa rin ito. Hindi ko rin gustong kalaro ang mga batang babae na naka-bakya. Bakit kamo? Ikaw kaya ang tamaan ng pinukol na bakya?

Kung wala naman kaming lata, ay kukuha lang kami ng dalawang patpat na kahoy. Ang isa ay maiksi, at ang pangalawa ay mahaba-haba. Maraming oras na katuwaan na ang dulot nito sa pag-lalalaro ng shato. Dito ay pinapapilantik namin o kaya naman ay hinahagupit ang patpat, habang ang taya ay tinatangkang saluhin ito. Naging mahusay din naman ako sa paglalaro nito, at sa awa naman ng diyos ng shato, ay hindi rin naman ako nahambalos o nahagip sa mukha ng lumilipad na patpat. At kahit matalo man kami sa larong ito, ay nakakaaliw naman ang tumakbo tangan-tangan ang patpat, habang sumisigaw ng “shaaaaaaaaaaaaato!”

Ngunit isa sa pinakapaborito kong laro noong ako’y bata, ay sipa. Tingga (pwede ring tansan) lang ang kailangan, tapos lalagyan ng balat ng kendi o supot ng kornik, ay sangkatutak na ang ligaya, sa paglalaro ng sipa. Hindi tulad ng patintero, tumbang preso, o ng shato, ang sipa ay maaaring laruin na mag-isa kahit walang kasama. Siyempre, mas masaya pa rin kung may kalaro, huwag lang magkakapikunan.

Hindi naman sa pagmamayabang (pero ganun na rin ‘yun!) ay naging eksperto ako sa larong ito, at isa sa mga kinatatakutang kalaban sa sipa sa aming munting paaralan. One to hundred? Walang problema. Black-magic (ito ay pagsipa na pinapa-ekis ang paa)? Kayang-kaya, maging kanan o kaliwang paa pa. Dahil din sa paglalaro ng sipa, ay maraming rubber shoes ang aking nasira at pinudpod. Minsan nga, dahil sa bilis bumigay ng aking mga sapatos, ang sabi ng tatay ko, ang ipasusuot na raw niya sa akin ay bakal na sapatos. Ano ako, kabayo? Oo, kabayitong magaling sumipa!

sipa

Kaya huwag nang mamoblema kung walang pambili ng mga mamahaling laruan para sa inyong mga anak o inaanak, ngayong Pasko. Ang mahalaga ay ang malaman at maramdaman nila, na atin silang minamahal, hindi batay sa halaga ng ating bigay na regalo. At kung walang-wala naman talaga, wala kahit pang-Noche Buena – magbukas na lang ng sardinas, at ang lata ay gamitin sa pakikipaglaro sa inyong mga anak. Isali ang buong pamilya, pati ang mga gurang. Garantisado, matutuwa sila at hindi nila ito malilimutan.

(*image of patintero from here; image of sipa from here)